Στα εκατό της χρόνια, η Έβελιν Κορντέρο εξακολουθεί να διδάσκει μπαλέτο στο Σαντιάγο της Χιλής, αποδεικνύοντας ότι η αγάπη για τη χορογραφία δεν έχει ηλικιακό όριο. Τριάντα χρόνια αφού ίδρυσε τη δική της σχολή χορού το 1994, η Κορντέρο παραμένει ενεργή στην εκπαίδευση των μαθητών της, μεταδίδοντας τη γνώση και τη διάθεσή της για τον κλασικό χορό στις νέες γενιές.
Η αφοσίωσή της στη χορογραφία ξεπερνά τα όρια της καθημερινής διδασκαλίας. Η ίδια έχει δηλώσει ότι χορεύει ακόμα και στα όνειρά της, μία δήλωση που αποκαλύπτει πόσο βαθιά ριζωμένο είναι το μπαλέτο στη ζωή και τη συνείδησή της. Αυτή η αδιάσπαστη σύνδεση με τη τέχνη του χορού δεν είναι απλώς ένα σημάδι ατόμου με ισχυρό πάθος, αλλά ένα παράδειγμα για όλους εκείνους που πιστεύουν ότι η πρακτική και η αγάπη για κάτι μπορούν να μας κρατήσουν ζωντανούς.
Τρία δεκαετία διδασκαλίας χορού
Το ίδρυμά της το 1994 σηματοδότησε μία νέα φάση στην καριέρα της Κορντέρο — αφού παρέμεινε μπαλαρίνα, έγινε και δασκάλα. Η σχολή της στο Σαντιάγο έχει χρησιμεύσει ως χώρος όπου νέες μαθήτριες και μαθητές αγνοούν τις τεχνικές και τη φιλοσοφία του κλασικού μπαλέτου, κάτι που δεν είναι δεδομένο σε όλες τις χώρες της Λατινικής Αμερικής.
Η τέχνη χωρίς ηλικιακά σύνορα
Η ιστορία της Κορντέρο γίνεται ένα δυνατό μήνυμα για όσους πιστεύουν ότι η ηλικία επιβάλλει όρια. Η συνέχιση της εργασίας της μετά τα 90, μετά τα 100 της χρόνια, αμφισβητεί κοινές αντιλήψεις για τις δυνατότητες των ηλικιωμένων. Δεν είναι απλώς μία ζωή αφιερωμένη στο χορό, αλλά μία ζωή που αρνείται τους περιορισμούς που η κοινωνία θέτει συχνά με βάση ένα νούμερο.
Στον κόσμο του μπαλέτου, όπου η σωματική διάθεση και η ακρίβεια είναι εξαιρετικά σημαντικές, ο ρόλος ενός δασκάλου στη δεκάδα του εκατό καταδεικνύει ότι η μετάδοση γνώσης και εμπειρίας δεν εξαρτάται από τη δυνατότητα εκτέλεσης των κινήσεων, αλλά από τη δυνατότητα να καθοδηγήσεις και να εμπνεύσεις.